โน้ตบุ๊คมือสอง

เรื่องราวที่ผมจะเล่าให้ฟังมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณสองปีก่อนครับ ตอนนั้นผมเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ กำลังหางานทำไปพร้อมกับรับงานฟรีแลนซ์แปลเอกสารเล็กๆ น้อยๆ เพื่อประทังชีวิตอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ แถวลาดพร้าวซอย 87 ที่กรุงเทพฯ นี่แหละครับ ชีวิตช่วงนั้นก็อย่างว่าแหละครับ เงินทองมันหายากเหลือเกิน พอดีโน้ตบุ๊คเครื่องเก่าที่ใช้มาตั้งแต่สมัยเรียนมันเริ่มรวนจนทำงานไม่ได้ โหลดไฟล์ PDF ก็ค้าง เปิดเว็บก็อืดเป็นเต่า ผมเลยต้องจำใจมองหาเครื่องใหม่

แต่ด้วยงบประมาณที่จำกัดสุดๆ ผมเลยไม่มีทางเลือกนอกจาก

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อข้อความนั้นปรากฏขึ้น “ช่วยฉันด้วย…”

มันไม่ใช่ข้อความแชท ไม่ใช่โนติฟิเคชั่น และไม่ใช่ไฟล์เอกสารที่ผมเปิดไว้ มันเป็นตัวอักษรสีแดงฉานที่แทรกขึ้นมาบนหน้าจอราวกับถูกเขียนด้วยนิ้วมือของใครบางคน พริบตาเดียวมันก็หายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าของหน้าจอเดสก์ท็อปที่ผมจำได้ว่าปิดไปแล้ว

หัวใจของผมเต้นรัว หน้าผากเริ่มมีเหงื่อซึม ผมพยายามหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่ามันอาจจะเป็นแค่ไวรัส หรือความผิดปกติของเครื่องเก่าๆ เครื่องนี้ ผมเอื้อมมือไปจะกดปุ่ม Power เพื่อปิดมันลงอีกครั้ง

แต่ก่อนที่นิ้วผมจะแตะลงไป หน้าจอโน้ตบุ๊กก็กลับมาสว่างวาบอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพนิ่ง ไม่ใช่ภาพที่ผมเคยเห็น แต่มันคือรูปถ่ายเก่าๆ รูปหนึ่ง เป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยิ้มจางๆ ให้กล้อง ผมไม่แน่ใจว่าเธอคือเจ้าของคนเก่าหรือไม่ แต่ที่น่าขนลุกคือ ดวงตาของเธอในภาพนั้น มันไม่มีแววชีวิตอยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับวิญญาณได้หลุดลอยไปแล้ว

แล้วภาพนั้นก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เป็นภาพของมุมห้องๆ หนึ่งที่มืดสลัว ตามด้วยภาพห้องน้ำ ภาพอ่างอาบน้ำที่ว่างเปล่า ภาพเหล่านี้เหมือนถูกฉายสลับไปมาอย่างรวดเร็ว จนผมเริ่มเวียนหัว มันเหมือนกับการเล่าเรื่องโดยไม่มีคำพูด และมันทำให้ผมรู้สึกถึงความอึดอัดอย่างประหลาด

จู่ๆ จอภาพก็ค้างอยู่ที่ภาพของผู้หญิงคนเดิม แต่คราวนี้รอยยิ้มของเธอกลับบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลง และใบหน้าซีดเผือดจนเกือบจะเป็นสีเทา ผมสาบานได้ว่าเห็นหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มของเธอในภาพนั้น น้ำเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ เริ่มเล็ดลอดออกมาจากลำโพงของโน้ตบุ๊ก มันเป็นเสียงที่แหบพร่า ฟังไม่เป็นภาษา แต่เต็มไปด้วยความทรมานและสิ้นหวัง

ผมพยายามที่จะดึงปลั๊กไฟ แต่ราวกับถูกตรึงเอาไว้กับเก้าอี้ ขาของผมหนักอึ้งและชาหนึบ อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นอย่างรวดเร็ว จนขนแขนผมลุกชันทั้งหมด ผมมองไปรอบๆ ห้อง ไฟเพดานเริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังจะพัง

บนหน้าจอโน้ตบุ๊ก ภาพของผู้หญิงคนนั้นเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วก็รวมตัวกันใหม่ซ้ำๆ จู่ๆ ภาพก็ซูมเข้าไปที่ดวงตาของเธอช้าๆ ลึกเข้าไป ลึกเข้าไปจนผมเห็นเพียงดวงตาสีดำที่ไร้ก้นบึ้ง ราวกับหลุมดำที่กำลังดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง

ทันใดนั้น เสียงกระซิบก็ดังขึ้นและชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "เธอ... อยู่กับฉัน... ที่นี่..."

ผมกรีดร้องออกมา ผมพยายามจะลุกหนี แต่ร่างกายไม่เป็นใจ ขาของผมอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น โน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผมคิดว่ามันจะหล่นลงมา ไฟเพดานดับพรึ่บ เหลือเพียงแสงสีฟ้าซีดๆ จากหน้าจอโน้ตบุ๊กที่สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของห้องที่ผมกำลังนั่งอยู่ แต่เป็นมุมมองจากด้านหลังของผมเอง!

ผมเห็นตัวเองกำลังนั่งอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือด และเหนือศีรษะของผม... มีเงาตะคุ่มๆ ร่างหนึ่งยืนอยู่ เงาร่างนั้นค่อยๆ เอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของผมในภาพ แล้วผมก็รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่เป็นสัมผัสเย็นเฉียบที่แท้จริงที่ไหล่ซ้ายของผม!

ผมร้องลั่นด้วยความหวาดผวา พยายามจะปัดมือที่มองไม่เห็นนั้นออกไป แต่กลับปัดโดนเพียงอากาศว่างเปล่า ผมพลิกตัวหันกลับไปมองด้านหลังทันที ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น... ไม่มีใครเลย!

เมื่อหันกลับมาที่โน้ตบุ๊กอีกครั้ง หน้าจอของมันกลับมืดสนิทไปแล้ว ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของผมเองที่ดังระงมอยู่ในความเงียบงัน

ผมใช้เวลาสักพักกว่าจะรวบรวมสติให้ลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล มือของผมสั่นเทาไปหมด ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปคลำหาปลั๊กไฟของโน้ตบุ๊ก ผมตั้งใจแน่วแน่ว่าจะถอดมันออกและไม่แตะต้องมันอีกเลยตลอดชีวิตนี้

ในขณะที่นิ้วของผมกำลังจะสัมผัสโดนสายไฟ จู่ๆ โน้ตบุ๊กก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน คราวนี้มันไม่ใช่ภาพผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่ภาพห้อง หรือข้อความอะไรอีกแล้ว

มันเป็นภาพหน้าจอเดสก์ท็อปธรรมดาๆ ของผมเอง ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ ไม่มีข้อความหลอนๆ ไม่มีภาพน่ากลัว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้นคือตรงกลางหน้าจอเดสก์ท็อป มีโฟลเดอร์ใหม่ปรากฏขึ้นมา โฟลเดอร์นั้นถูกตั้งชื่อว่า "ของเธอ"

และในโฟลเดอร์นั้น มีไฟล์เอกสารเพียงไฟล์เดียว ชื่อว่า "อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว.txt"

ผมจ้องมองมันด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ผมไม่รู้ว่าผมควรจะคลิกเปิดมันดีหรือไม่ ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นคืออะไร และผมไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันเป็นเพียงแค่ฝันร้าย หรือเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

สิ่งที่ผมรู้ตอนนี้คือ... โน้ตบุ๊กเครื่องนี้... มันไม่ได้เป็นแค่ของมือสองธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว