แผ่นเสียงมือสอง

สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อน้ำหวานค่ะ ปกติแล้วหนูเป็นคนชอบของเก่า ของวินเทจมากๆ เลยค่ะ โดยเฉพาะแผ่นเสียงไวนิล หนูกับแฟนเก่าเคยเก็บสะสมกันไว้เยอะมาก พอมันเป็นของมือสอง เราก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าแต่ละแผ่นผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะเจอเรื่องที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลย

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณปลายปีที่แล้วค่ะ ช่วงนั้นหนูเพิ่งย้ายมาอยู่คอนโดเล็กๆ แถวๆ สาธุประดิษฐ์ กรุงเทพฯ แถวนั้นจะมีร้านค้าเก่าๆ แทรกตัวอยู่ตามซอกซอยเยอะแยะไปหมด หนูชอบเดินสำรวจหาของแปลกๆ อยู่แล้ว วันนั้นเป็นบ่ายวันเสาร์ที่แดดร้อนจัด อากาศอบอ้าวตามสไตล์กรุงเทพฯ เลยค่ะ หนูเดินไปเรื่อยๆ จนไปเจอร้านแผ่นเสียงเล็กๆ เก่าๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบย่านเจริญกรุง ร้านนั้นดูเงียบเชียบมากๆ จนหนูไม่แน่ใจว่าเปิดหรือเปล่า แต่พอเข็นประตูไม้ที่ค่อนข้างหนักเข้าไป เสียงกระดิ่งเล็กๆ ก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นมาเบาๆ ค่ะ

ภายในร้านมืดสลัวและอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเก่าๆ ฝุ่นละออง และกลิ่นเฉพาะตัวของแผ่นเสียงไวนิลที่เก็บมานาน พี่เจ้าของร้านเป็นผู้ชายสูงอายุ ดูใจดี แต่ก็ไม่ค่อยพูดจาเท่าไหร่ เขาแค่พยักหน้าให้หนูเป็นเชิงอนุญาตให้เดินดูได้ตามสบายค่ะ

หนูใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงอยู่ในร้านนั้น ท่ามกลางกองแผ่นเสียงสูงท่วมหัวที่เรียงรายกันอย่างไม่เป็นระเบียบนัก สายตาของหนูก็ไปสะดุดเข้ากับแผ่นเสียงแผ่นหนึ่งค่ะ มันถูกวางทับอยู่ใต้แผ่นอื่นๆ เกือบสุดกอง ไม่มีปกนอก ไม่มีชื่อศิลปิน ไม่มีชื่ออัลบั้ม มีแค่ปกในสีขาวซีดๆ ที่มีภาพถ่ายขาวดำเก่าๆ แปะอยู่ ภาพนั้นเป็นรูปกลุ่มคนประมาณสี่ห้าคน แต่งตัวสไตล์ย้อนยุคหน่อยๆ เหมือนคนในสมัยรัชกาลที่ 5-6 กำลังยืนเรียงกันอยู่ แต่มีคนหนึ่งค่ะ เป็นผู้หญิง ที่ใบหน้าของหล่อนดูเบลอๆ หรือไม่ชัดเจนนัก เหมือนภาพถูกโฟกัสพลาด หรืออาจจะเพราะเวลาผ่านมานานจนภาพเลือนไป

หนูหยิบแผ่นเสียงออกมาดู ตัวแผ่นค่อนข้างหนักกว่าแผ่นไวนิลทั่วไป สีดำขลับเหมือนถ่านหิน ตรงกลางแผ่นมีแค่สติกเกอร์สีขาวเปล่าๆ ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั่งรหัสอัลบั้มหรือชื่อเพลง หนูรู้สึกแปลกๆ กับมันตั้งแต่แรกเห็นแล้วค่ะ เหมือนมันมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดใจ แต่ก็ทำให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวในเวลาเดียวกัน หนูตัดสินใจซื้อมาในราคาไม่กี่ร้อยบาท พี่เจ้าของร้านก็รับเงินไปเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร ไม่แม้แต่จะมองหน้าหนูตอนยื่นแผ่นเสียงให้

พอกลับมาถึงคอนโด หนูก็จัดการทำความสะอาดแผ่นเสียงอย่างเบามือที่สุด แล้วก็เอาไปวางบนเครื่องเล่นไวนิลคู่ใจที่ตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น หนูเปิดไฟสลัวๆ บรรยากาศเงียบสงบ มีแค่เสียงแอร์ทำงานเบาๆ หนูค่อยๆ วางเข็มลงบนร่องแผ่นเสียง เสียงซ่าๆ ของเข็มที่กำลังวิ่งผ่านร่องแผ่นเสียงเป็นสัญญาณแรก... แล้วดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้นค่ะ

มันไม่ใช่เพลงที่เพราะหูเลยค่ะทุกคน มันเป็นท่วงทำนองที่บิดเบี้ยว ไร้ทิศทาง เหมือนเครื่องดนตรีหลายชนิดกำลังเล่นพร้อมกันอย่างไม่เข้ากัน มีเสียงเปียโนที่พร่าเลือน เสียงไวโอลินที่บาดหู และเสียงคล้ายการฮัมเพลงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฟังดูเศร้าสร้อยและหดหู่มากๆ ไม่ใช่เพลงที่ฟังแล้วสบายใจ แต่ก็ไม่ใช่เพลงที่น่ากลัวอะไร แค่ออกแนวหม่นๆ มืดมน เหมือนกำลังเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดอะไรบางอย่าง แล้วจู่ๆ ค่ะ! (ตกใจ) เพลงนั้นก็หยุดไปอย่างกะทันหัน เหมือนถูกตัดออกไปดื้อๆ

หนูก็คิดว่าคงเป็นเพราะแผ่นเสียงเก่า หรืออาจจะเสีย แต่แทนที่จะเป็นความเงียบสนิท หนูได้ยินเสียงบางอย่างค่ะ... มันเป็นเสียงกระซิบแผ่วๆ เหมือนเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่าง แล้วก็มีเสียงเหมือนแก้วแตกที่ไหนสักแห่ง ห่างออกไปมากๆ หนูพยายามเงี่ยหูฟัง แต่เสียงนั้นก็หายไปแล้ว หนูได้แต่คิดว่าเป็นแค่เสียงรบกวนจากแผ่นเก่าๆ หรืออาจจะหนูหูฝาดไปเองนั่นแหละค่ะ

แต่ความสงสัยมันค้างคาในใจ หนูก็เลยลองเปิดมันอีกครั้งค่ะ คราวนี้หนูพยายามตั้งใจฟังให้มากขึ้น เสียงเพลงเดิมก็บรรเลงขึ้นอีกครั้ง แล้วก็จบลงแบบเดิม แต่คราวนี้เสียงกระซิบชัดเจนขึ้นค่ะ มันเป็นเสียงผู้หญิงจริงๆ แต่ฟังไม่ออกว่าพูดอะไร เหมือนเสียงที่ถูกบิดเบือน หนูก็เลยหยิบมือถือรุ่นเก่าๆ ที่พอจะอัดเสียงได้ออกมา กดบันทึกเสียงเอาไว้ตอนที่แผ่นเสียงกำลังเล่นเสียงกระซิบนั้น หนูคิดว่าถ้าฟังจากมือถือมันอาจจะชัดขึ้นก็ได้

พออัดเสร็จ หนูเอาหูฟังมาเสียบกับมือถือ แล้วลองเปิดไฟล์เสียงที่เพิ่งอัดไป สิ่งที่ได้ยินทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลยค่ะ! (เสียงสั่น) ในคลิปเสียงนั้น นอกจากเสียงกระซิบแผ่วๆ ที่ยังฟังไม่ออกแล้ว...มันยังมีเสียงคล้ายการขูดขีดอะไรบางอย่าง...เหมือนเล็บคนกำลังขูดลงบนพื้นไม้! แล้วก็ตามด้วยเสียงไอโหยๆ ของใครบางคนที่ฟังดูทรมานมากๆ! มันเป็นเสียงที่หนูไม่เคยได้ยินตอนที่แผ่นเสียงกำลังเล่นสดๆ เลยแม้แต่น้อย! หัวใจหนูเต้นรัวเหมือนกลอง แผ่นหลังเย็นวาบไปหมด

หนูเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับแผ่นเสียงแผ่นนี้แล้วค่ะ แต่ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดให้หนูต้องฟังมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนูหมกมุ่นอยู่กับมันเกือบทุกวัน บางครั้งก็เปิดเบาๆ เป็นพื้นหลังตอนทำงานบ้าง พยายามจะไขปริศนาของเสียงประหลาดพวกนั้น

แล้วหนูก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติอีกอย่างค่ะ ภาพบนปกแผ่นเสียงที่เคยเป็นแค่ภาพขาวดำซีดๆ เก่าๆ เหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย...ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นที่เคยเบลอๆ ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นทีละนิดๆ ค่ะ! แววตาของหล่อนเศร้าสร้อย หม่นหมอง และเหมือนกำลังจ้องมองมาที่ฉันตลอดเวลาที่ฉันถือมันไว้ หรือแม้แต่ตอนที่วางมันไว้บนโต๊ะ หนูรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

ความหลอนมันเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ คืนหนึ่ง หนูเปิดแผ่นเสียงเบาๆ แล้วก็เผลอหลับไปบนโซฟา จู่ๆ หนูสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงบางอย่าง มันไม่ใช่เสียงจากแผ่นเสียง! มันเป็นเสียงเหมือนโทรทัศน์ที่กำลังเล่นละครช่องที่หนูเปิดทิ้งไว้เมื่อคืน! ทั้งๆ ที่หนูแน่ใจว่าปิดทีวีไปแล้วตอนจะนอน! เสียงนั้นดังมาจากแผ่นเสียง! มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยมากๆ แล้วเสียงก็เปลี่ยนไปเป็นเสียงเหมือนประตูตู้เสื้อผ้าที่ฉันเปิดทิ้งไว้เมื่อเช้า กำลังปิดลงดัง 'ครืด' เบาๆ แล้วตามด้วยเสียงกุญแจกระทบกัน

หนูตัวแข็งทื่อค่ะ ไม่กล้าขยับเลย มันเป็นไปไม่ได้! นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว! สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเสียงที่ตามมาหลังจากนั้นค่ะ มันเป็นเสียง...เสียงร้องไห้! เสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิง! เสียงที่หนูจำได้ดีที่สุดในชีวิต! เพราะมันคือเสียงร้องไห้ของฉันเองเมื่อตอนเด็กๆ ที่แม่เคยบันทึกไว้ในเทปคาสเซ็ตเก่าๆ แล้วก็ชอบเอามาเปิดล้อเลียนฉันตอนโต! (หายใจหอบ) มันเป็นเสียงที่ฉันไม่เคยเอาไปอัดที่ไหน ไม่เคยโหลดเก็บไว้ในมือถือ หรือในคอมพิวเตอร์ ไม่มีใครนอกจากแม่และฉันที่จะมีเสียงนั้น! แล้วมันไปอยู่ในแผ่นเสียงนี่ได้ยังไงคะ!

คืนนั้นหนูนั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟาจนถึงเช้า ไม่กล้าปิดตา ไม่กล้าขยับตัวเลยค่ะ ใจหนึ่งก็กลัวจนแทบหยุดเต้น อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นให้ต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

จนในที่สุด เมื่อคืนวันหนึ่ง ตอนตีสองกว่าๆ ในห้องที่เงียบสนิท มีแค่เสียงรถไฟฟ้าที่แล่นผ่านในยามดึกแว่วมาไกลๆ หนูตัดสินใจค่ะ... ตัดสินใจว่าจะเปิดแผ่นเสียงนี้เป็นครั้งสุดท้าย แล้วจะจัดการกับมันให้เด็ดขาดไปเลย หนูใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอกเลยค่ะ มือสั่นจนแทบจะวางเข็มไม่ถูก

หนูวางเข็มลงไปบนแผ่นเสียง เสียงเพลงเดิมก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันแปลกออกไป! เสียงมันพร่าเลือนขึ้น และท่วงทำนองก็บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก! แล้วเสียงกระซิบก็ดังขึ้นค่ะ คราวนี้มันไม่ใช่แค่เสียงกระซิบแผ่วๆ แต่มันเป็นเสียงที่เหมือนมาจากใกล้ๆ เหมือนมีใครบางคนกำลังกระซิบอยู่ข้างหูหนู! (เสียงสั่น) หนูฟังไม่รู้เรื่อง แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธแค้น!

แล้วจู่ๆ เสียงกรีดร้องอันโหยหวนก็ดังขึ้นจากแผ่นเสียง! มันไม่ใช่เสียงที่อยู่ในเพลง! มันไม่ใช่เสียงที่ฉันเคยได้ยินมาก่อน! มันเป็นเสียงกรีดร้องที่ดังลั่น...เหมือนถูกอัดแน่นไว้ในแผ่นเสียงมานานแสนนาน...มันกรีดร้องออกมาด้วยความทรมานจนฉันแทบจะทนฟังไม่ไหว! (ติดอ่าง) ผะ...ผะ...ผิวหนังของฉันมันเย็นเฉียบเหมือนโดนน้ำแข็ง!

หนูกระโดดพรวดไปที่เครื่องเล่นไวนิล ปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว! แต่ว่า! (ตกใจสุดขีด) เข็มแผ่นเสียงกำลังขูดค้างอยู่กลางแผ่น! แม้ว่าฉันจะปิดเครื่องไปแล้ว! เข็มมันยังคงขูดอยู่! และมีรอยขีดข่วนเป็นรอยเล็บยาวๆ เกิดขึ้นบนแผ่นเสียง! เหมือนมีใครบางคนพยายามจะออกมาจากในนั้น! ฉะ...ฉันเห็นมัน! รอยเล็บนั้น! มันเหมือนรอยเล็บผู้หญิงที่พยายามตะเกียกตะกายจริงๆ!

หนูรีบดึงแผ่นเสียงออกอย่างรุนแรงจนแทบจะทำเครื่องเล่นพัง พอหนูมองกลับไปที่ปกแผ่นเสียง ภาพถ่ายขาวดำนั้น... ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น...ตอนนี้ชัดเจนแจ่มแจ้ง! ทุกรายละเอียด! หล่อนกำลังจ้องมองมาที่หนู! และหล่อน...ยิ้ม! ยิ้มแบบที่ทำให้ฉันหนาวไปถึงกระดูก! ยิ้มแบบที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกดึงลงไปสู่ความมืดมิด!

วันรุ่งขึ้น หนูก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้วค่ะ หนูวิ่งหนีออกจากห้องไปทั้งชุดนอน เอาแผ่นเสียงนั้นไปทิ้งถังขยะรวมของอพาร์ตเมนต์ ไม่สนว่าใครจะว่าบ้า หรือจะคิดอะไร หนูแค่อยากให้มันไปให้พ้นๆ จากชีวิตหนูเท่านั้น

ถึงวันนี้ผ่านมาหลายเดือนแล้วค่ะ หนูย้ายคอนโดมาใหม่ พยายามจะลืมเรื่องพวกนั้นให้หมด แต่หนูก็ยังได้ยินเสียงนั้น...เสียงกรีดร้องนั้น...แว่วอยู่ในหัว...เวลาที่ห้องเงียบๆ...บางที...หนูก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังมองหนูอยู่...ตลอดเวลา...

แล้วเมื่อไม่กี่วันก่อน...ฉันเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า...ในกระจก...เวลาที่ฉันมองตัวเอง...แววตาของฉัน...มันคล้ายกับแววตาของผู้หญิงบนปกแผ่นเสียงนั้นเหลือเกิน...ค่ะ