งานเลี้ยงรุ่น

งานเลี้ยงรุ่นปีนี้จัดกันที่อยุธยาครับ เป็นบ้านเรือนไม้เก่าๆ ที่เขาปรับปรุงเป็นบูติกโฮเต็ลเล็กๆ ริมน้ำ บรรยากาศดีทีเดียว ช่วงหัวค่ำก็สนุกเฮฮากันตามประสาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน มีทั้งเพื่อนที่มาพร้อมครอบครัว แล้วก็มีพวกที่โสดสนิทอย่างผมมาสังสรรค์กันยาวๆ แสงไฟนีออนสีส้มนวลสลัวๆ สาดส่องไปทั่วบริเวณที่เราจัดปาร์ตี้กัน กลิ่นอาหารปิ้งย่างลอยคลุ้งเคล้ากับเสียงหัวเราะและเสียงเพลงเบาๆ จนดึกดื่น

พอเพื่อนๆ ทยอยกลับห้องพัก เหลือกันอยู่ไม่กี่คนแล้ว ตอนนั้นก็เกือบตีหนึ่งแล้วมั้งครับ ผมก็หยิบมือถือมาเปิดดูรูปที่ถ่ายไว้ตั้งแต่หัวค่ำ รูปหมู่ที่ถ่ายหน้ากระจกโบราณบานใหญ่ในห้องโถงกลาง เพื่อนคนหนึ่งชื่อป๊อกสะกิดผมเบาๆ "เฮ้ย ลองซูมดูรูปนี้ดิ"

ผมซูมตามที่ป๊อกบอก สิ่งที่เห็นทำเอาขนลุกนิดๆ ครับ กระจกบานนั้นมันสะท้อนภาพพวกเราตามปกติ แต่ตรงมุมหนึ่งของกระจกด้านหลังสุด ในส่วนที่ควรจะเป็นแค่ผนังไม้เก่าๆ กลับมีเหมือน "ใบหน้า" จางๆ บิดเบี้ยว ปรากฏขึ้นมาราวกับว่ามันกำลัง "มอง" มาทางกล้องของเรา ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ป๊อกกับเพื่อนอีกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็หัวเราะกลบเกลื่อน บอกว่าคงเป็นแสงสะท้อนหรือกล้องเบลอไปเองแหละ แต่ในใจผมมันรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

เวลาล่วงเลยไปจนตีสองกว่า เพื่อนที่เหลือก็เริ่มแยกย้ายไปนอนห้องตัวเอง ผมยังนั่งอยู่คนเดียวที่ระเบียงห้องพัก กลิ่นอับจางๆ ของไม้เก่าผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับอากาศ กลิ่นเฉพาะตัวของที่นี่ มันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย แต่ก็เหงาแปลกๆ ผมหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะอัดคลิปบรรยากาศยามดึกส่งไปให้เพื่อนอีกคนที่ไม่ได้มา ผมกดอัดไปไม่กี่วินาทีแล้วก็หยุดไปนอน

แต่ก่อนจะนอน ผมนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เปิดดูคลิปที่อัดไว้เลย ผมเลื่อนดูคลิปนั้นในอัลบั้ม แสงสลัวๆ จากจอโทรศัพท์สาดกระทบใบหน้า ผมเปิดคลิป เสียงจิ้งหรีดเรไรยามดึกริมน้ำอยุธยาดังชัดเจนในคลิป แต่แล้วมันก็มี "เสียง" เล็ดลอดออกมาจากในคลิปครับ เสียงมันแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เหมือนเสียง "หายใจ" ครางครืดๆ ยาวๆ คล้ายสัตว์ที่บาดเจ็บ แต่ไม่ใช่เสียงสัตว์ที่ผมคุ้นเคยเลย มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก ผมแน่ใจ มันเป็นเสียงที่เหมือนมาจาก "ข้างในห้อง" ของผมเองในเวลานั้น! (หายใจหอบ) ทั้งที่ตอนอัดคลิป ผมไม่ได้ยินอะไรเลย!

ผมกดปิดคลิปทันที มือเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัว ผมพยายามคิดในแง่ดีว่ามันอาจจะเป็นเสียงลม หรืออะไรสักอย่าง แต่เสียงหายใจนั้นมันเหมือนอยู่ใกล้ๆ ผมมากจริงๆ

ผมพยายามข่มตาหลับในห้องที่มืดสนิท มีเพียงแสงสลัวๆ จากโคมไฟหัวเตียงที่ยังเปิดอยู่ ความเงียบเข้าปกคลุม... แต่แล้ว! ผมก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง (เสียงสั่น) "ก๊อกๆ" เสียงเคาะเบาๆ ดังมาจากตู้เสื้อผ้าไม้เก่าๆ ที่ตั้งอยู่หัวเตียง! ผมไม่กล้าขยับเลยครับ นอนแข็งทื่อตาค้าง มองตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า พยายามคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเอง แต่เสียงนั้นมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ก๊อกๆ" คราวนี้ดังชัดเจนกว่าเดิม!

ความกลัวจู่โจมจนผมทำอะไรไม่ถูก มือที่สั่นเทิ้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องไว้เผื่อจะบันทึกอะไรได้ ผมเล็งกล้องไปที่ตู้เสื้อผ้า พร้อมจะกดอัด เสียงเคาะหยุดลงแล้ว.. ผมมองที่หน้าจอมือถือเพื่อจะเช็กว่ากล้องเปิดหรือยัง แต่แล้ว! (เสียงหายใจติดขัด) ผะ..ผะ..ผมเห็นมัน! ในหน้าจอโทรศัพท์ ที่สะท้อนภาพผมและห้องพักด้านหลัง จู่ๆ ภาพในจอโทรศัพท์ก็บิดเบี้ยวไปแวบหนึ่ง ราวกับสัญญาณขาดๆ หายๆ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ผมเห็น "เงา" สูงทะมึน ยืนอยู่ด้านหลังผม... (เสียงสั่นเครือ) มันยืนนิ่งอยู่ตรงกลางห้อง! มันไม่ได้สะท้อนอยู่ในกระจกเงาอื่นใดในห้อง มันอยู่ตรงนั้นแค่ในหน้าจอโทรศัพท์ของผม! และมันไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังผมในความเป็นจริง! (หายใจแรง) แต่ในจอมือถือมันอยู่ตรงนั้น!

ภาพหน้าจอคืนกลับเป็นปกติในทันที ห้องด้านหลังผมว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย นอกจากความมืดมิดกับความว่างเปล่า... แต่ผมก็ยังมองเห็นภาพติดตา! ผมไม่รอช้า พุ่งตัวออกจากห้องทันที ไม่หันกลับไปมองอีกเลย ไม่รู้ว่าอะไรกันแน่ที่ผมเห็น ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความรู้สึกนั้นมันยังคงติดอยู่ในใจผมมาจนถึงวันนี้...