แฟนเก่ามาหา

ผมชื่อโอ๊ตครับ ตอนนี้ก็อายุย่าง 29 ปีแล้ว เหตุการณ์ที่ผมจะเล่าให้ฟังมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณครึ่งปีก่อน ที่บ้านเช่าของผมในซอยเล็กๆ แถวบางใหญ่ นนทบุรี ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ปีกว่าๆ หลังจากเลิกกับแฟนเก่าที่ชื่อน้ำ เราคบกันมานานหลายปี แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอด ผมพยายามจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยู่คนเดียว ทำงาน กลับบ้าน ชีวิตก็ดูจะไปได้ดีขึ้นเรื่อยๆ นะครับ

จนกระทั่งคืนนั้น...

วันนั้นเป็นคืนวันศุกร์ ผมเลิกงานกลับมาถึงบ้านก็ประมาณสองทุ่มกว่าๆ หลังจากกินข้าว อาบน้ำเสร็จ ผมก็มานั่งดูทีวีไปเรื่อยเปื่อย พอจะเข้านอน ผมก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง กลิ่นน้ำหอมครับ! กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง กลิ่นคุ้นๆ เหมือนเคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อน แต่ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นกลิ่นของใคร ผมคิดว่าคงเป็นกลิ่นจากบ้านข้างๆ มั้ง หรือไม่ก็เสื้อผ้าที่ผมยังไม่ได้ซัก มันคงมีกลิ่นอะไรติดมา ผมก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

วันเสาร์ ผมมีนัดไปเตะบอลกับเพื่อนๆ ครับ กลับมาบ้านก็เหนื่อยมาก สองทุ่มกว่าๆ เหมือนเดิม ผมอาบน้ำแล้วก็ล้มตัวลงนอนทันที แต่คืนนั้นมันแปลกๆ ครับ ผมได้ยินเสียงเหมือนอะไรหล่นแกร๊กๆ ในห้องครัว ผมลืมตาขึ้นมาฟัง เสียงมันเงียบไปแล้ว ผมก็คิดว่าคงเป็นแมวที่ไหนปีนเข้ามาในบ้านมั้ง บ้านเช่าผมมันเป็นทาวน์เฮาส์เก่าๆ หน้าต่างมันชอบแง้มเองบ่อยๆ ผมพยายามข่มตาหลับอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมได้ยินเสียงกระซิบครับ! แผ่วเบามาก เหมือนเสียงผู้หญิง ผมพยายามจะจับใจความ แต่ก็จับไม่ได้ มันเหมือนเสียงลมมากกว่า ผมก็เลยพลิกตัวหันหลังให้ประตู แล้วพยายามหลับไปอีกครั้ง

เช้าวันอาทิตย์ ผมตื่นมาด้วยความเพลีย ผมเดินไปชงกาแฟในห้องครัว แล้วก็ต้องชะงัก! กรอบรูปเล็กๆ ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวมันล้มคว่ำอยู่ครับ มันเป็นกรอบรูปที่ผมใส่รูปผมกับน้ำ ตอนที่เรายังคบกันอยู่ ผมจำได้ว่าผมเอามาวางไว้ตรงนี้ตอนย้ายเข้ามา แต่ก็ตั้งใจว่าจะเก็บมันเข้ากล่องไปตั้งนานแล้ว ผมก็แค่คิดว่ามันคงล้มเองมั้ง คงเป็นเพราะผมสะเพร่าตอนเดินผ่านไปผ่านมาแล้วไปชนมัน ผมหยิบมันขึ้นมาตั้งใหม่ แล้วก็รีบเอาไปเก็บในกล่องในตู้เก็บของทันที ผมรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ ครับ

วันจันทร์ ผมกลับมาจากทำงานตามปกติ คืนนั้นผมก็นอนเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อยจนเกือบเที่ยงคืน จู่ๆ โทรศัพท์ผมก็สั่นขึ้นมาครับ เป็นเบอร์แปลก ผมกดรับสาย แต่ปลายสายเงียบกริบ ผมก็เลยกดวางสายไป ไม่ถึงนาที มันก็โทรมาอีก ผมกดรับอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงหายใจแผ่วๆ ครับ (เสียงสั่น) มันไม่ใช่เสียงหายใจของคนที่กำลังคุยโทรศัพท์ แต่มันเหมือนเสียงคนหายใจรวยริน ผมรู้สึกขนลุกซู่! ผมกดวางสายทันที แล้วก็ปิดเครื่องนอนไปเลย

ตลอดทั้งสัปดาห์นั้น ผมเริ่มเจอเรื่องแปลกๆ หนักขึ้นเรื่อยๆ ครับ บางทีผมก็ได้กลิ่นน้ำหอมอีกแล้ว คราวนี้มันชัดขึ้น เหมือนมีใครเพิ่งเดินผ่านไป กลิ่นน้ำหอมของน้ำ! ผมจำได้แม่นเลยครับ มันเป็นกลิ่นเฉพาะของเธอ ตอนเช้าบางทีผมตื่นมาก็เห็นประตูห้องน้ำแง้มอยู่ ทั้งที่ผมจำได้ว่าปิดสนิทก่อนนอน บางคืนผมได้ยินเสียงเหมือนคนเดินอยู่ในบ้าน ทั้งๆ ที่ผมอยู่คนเดียว ผมเริ่มหวาดระแวง ไม่กล้าอยู่คนเดียวในบ้านครับ

จนกระทั่งคืนวันศุกร์อีกครั้ง... เป็นคืนที่ผมไม่มีทางลืมไปจนวันตาย!

ผมกำลังนั่งดูหนังในห้องนั่งเล่น ตอนนั้นก็ประมาณห้าทุ่มกว่าๆ แล้วครับ จู่ๆ ไฟในห้องก็กระพริบถี่ๆ ผมมองไปที่ปลั๊กไฟ ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ ผมกำลังจะลุกขึ้นไปดูที่สวิตช์ไฟ จู่ๆ ประตูห้องน้ำที่อยู่ตรงข้ามห้องนั่งเล่นก็เปิดออกช้าๆ! (เสียงตกใจ) เอี๊ยดดดด! ผมอึ้งไปเลยครับ ผมไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำสนิทมาเป็นอาทิตย์แล้ว ผมก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คราวนี้มันไม่ใช่ครับ มันเปิดออกอย่างช้าๆ ราวกับมีใครกำลังเดินออกมาจากข้างใน!

ผมจ้องเขม็งไปที่ประตู หัวใจผมเต้นระรัว! (หายใจหอบ) แล้วผมก็เห็น... เห็นเงาคนครับ! ผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ! ผมมองไม่เห็นหน้าเธอชัดเจนนัก เพราะไฟในห้องมันกระพริบ เธอสวมชุดเดรสสีขาวที่คุ้นตา! ผมจำได้ว่าน้ำชอบใส่ชุดนี้! ขาผมมันชาไปหมดครับ ผมลุกไม่ขึ้น ผมพยายามจะกรีดร้อง แต่เสียงมันติดอยู่ในลำคอ

เงาของผู้หญิงคนนั้นเดินช้าๆ ตรงมาที่ผมครับ ทุกย่างก้าวของเธอเหมือนจะทำให้พื้นห้องเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ ผมพยายามถอยหลัง แต่ก็ชนเข้ากับโซฟา ผมจ้องมองเธออย่างหวาดกลัว จนกระทั่งเธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผม! ห่างจากผมแค่ไม่กี่ก้าว!

คราวนี้ไฟในห้องหยุดกระพริบครับ มันสว่างวาบขึ้นมาพอดี! ผมเห็นหน้าเธอชัดเจน! (เสียงสั่น) น้ำ... น้ำจริงๆ ด้วย! เธอผอมซีด ดวงตาโบ๋ลึก ปากของเธอเผยอออกเล็กน้อย เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและความเจ็บปวด!

"โอ๊ต..." เสียงของเธอแผ่วเบามากครับ แต่ผมได้ยินชัดเจน! มันเป็นเสียงของน้ำจริงๆ! "ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่มาหาฉันเลย..."

ผมตัวสั่นไปหมด (เสียงสั่นมาก) "นะ..นะ..น้ำ... เธอ... เธอมาได้ยังไง..." ผมถามออกไปอย่างยากลำบาก

เธอยิ้มครับ... ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน "ฉันรอเธอมาตลอดนะโอ๊ต..." แล้วเธอก็ยื่นมือออกมา! มือของเธอซีดขาวและเย็นเฉียบ เหมือนน้ำแข็ง! ผมเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือของเธอ! รอยแผลเป็นที่ผมเคยเห็นตอนที่เราคบกัน!

ตอนนั้นเองครับ! โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาก็ดังขึ้นมาพอดี! มันสั่นรัวๆ! ผมเหลือบไปมองหน้าจอ! เป็นไลน์จากเพื่อนสนิทของเราทั้งคู่! "โอ๊ต! น้ำเสียแล้วนะ! รถชนเมื่อสามเดือนก่อน! แกไม่รู้เลยเหรอวะ!"

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาลผมเลยครับ! ผมเพิ่งรู้ว่าน้ำเสียชีวิตไปแล้ว! ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย! เราขาดการติดต่อไปตั้งแต่เลิกกัน!

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองน้ำอีกครั้ง! เธอไม่ได้ยิ้มแล้วครับ คราวนี้เธอร้องไห้! น้ำตาของเธอเป็นสีดำไหลอาบแก้ม! เธอพึมพำอะไรบางอย่างที่ผมฟังไม่ถนัด แล้วเธอก็เริ่มเลือนลางหายไปช้าๆ! หายไปพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมของเธอที่จางหายไปในอากาศ!

ผมทรุดลงกับพื้นเลยครับ! ผมร้องไห้! ไม่ใช่แค่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา! ผมไม่เคยรู้เลยว่าเธอจากไปแล้ว ผมทิ้งเธอไป แล้วเธอก็ต้องมาจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยว!

คืนนั้นผมหนีออกจากบ้านทันทีครับ ไม่ได้เก็บข้าวของอะไรเลย ผมไปขออาศัยอยู่กับเพื่อนพักใหญ่ๆ แล้วผมก็ตัดสินใจย้ายออกจากบ้านเช่าหลังนั้นอย่างถาวร ผมไม่กล้ากลับไปที่นั่นอีกเลยครับ

หลังจากนั้นผมก็สืบเรื่องน้ำจากเพื่อนๆ จนรู้ความจริงทั้งหมด น้ำเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อสามเดือนก่อน ระหว่างทางกลับจากที่ทำงาน เธอเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที

ผมไม่รู้ว่าน้ำมาหาผมทำไม เธออาจจะมาบอกลา มาตัดพ้อ หรือแค่ต้องการให้ผมรู้ว่าเธอจากไปแล้ว ผมไม่เคยรู้เลยว่าเธอทรมานแค่ไหนหลังจากที่เราเลิกกัน ผมทำได้แค่ภาวนาให้เธอไปสู่สุคติ

ทุกวันนี้ผมยังคงได้กลิ่นน้ำหอมของน้ำแผ่วๆ ในบางครั้งครับ มันไม่ใช่แค่กลิ่น แต่เป็นความรู้สึกผิดที่ยังคงติดอยู่ในใจผม และบางครั้ง... ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ผมยังคงได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ เรียกชื่อผม "โอ๊ต..." ผมไม่รู้ว่านี่คือบทลงโทษของผม หรือว่าเธอ... แฟนเก่าของผม... ยังคงอยู่รอบๆ ตัวผม... ไม่ไปไหน

ผมไม่กล้าที่จะมีความรักครั้งใหม่เลยครับ เพราะผมกลัวเหลือเกิน... กลัวว่าแฟนเก่าของผม... จะกลับมาหาอีกครั้ง

ความกลัวนั้นกัดกินชีวิตผมอยู่หลายเดือน ผมใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว หลีกเลี่ยงการพบปะผู้คน ไม่กล้าสร้างความสัมพันธ์ใหม่กับใคร เพราะทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องความรัก ภาพใบหน้าซีดเซียวของน้ำ และรอยแผลเป็นที่ข้อมือของเธอก็ย้อนกลับมาหลอกหลอน ผมรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังถูกสาปให้จมอยู่กับอดีตที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ผมพยายามหาเหตุผลให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น พยายามทำความเข้าใจว่าทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวในคืนนั้น ไม่ใช่เพื่อจะลงโทษผม แต่เพื่อจะบอกลา หรือเพียงแค่ต้องการให้ผมรู้ว่าเธอจากไปแล้วจริงๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ผมรู้ว่าการหนีไปเรื่อยๆ จะไม่ช่วยอะไร ผมเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาสุสานที่เพื่อนบอกว่าน้ำถูกฝังไว้ หลังจากลังเลอยู่หลายวัน ผมก็รวบรวมความกล้า ขับรถไปยังสุสานแห่งนั้น

บรรยากาศในสุสานเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่าน ผมเดินไปตามทางเดินหิน จนกระทั่งพบหลุมศพของน้ำ ผมทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าป้ายหินอ่อนเย็นเฉียบ มองดูรูปถ่ายของเธอที่ติดอยู่ น้ำในรูปยิ้มสดใส แตกต่างจากภาพสุดท้ายที่ผมเห็นอย่างสิ้นเชิง ผมยกมือขึ้นลูบที่รูปเบาๆ ความรู้สึกผิดทั้งหมดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจและความสำนึกผิดไหลรินออกมาจนหมด

"น้ำ... ผมขอโทษ" ผมพึมพำเสียงสั่น "ผมขอโทษจริงๆ ที่ทิ้งเธอไป ผมขอโทษที่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอจากไปแล้ว ผมขอโทษที่ทำให้เธอต้องโดดเดี่ยว"

ทันใดนั้นเองครับ ลมเย็นเยียบสายหนึ่งก็พัดโชยมา ผมได้กลิ่นน้ำหอมของน้ำอีกครั้ง... แต่คราวนี้มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้หวาดกลัว มันเป็นกลิ่นที่อบอวลไปด้วยความโศกเศร้า อาลัยอาวรณ์ และความเข้าใจ เหมือนกับว่าเธอกำลังอยู่ตรงนั้น รับฟังคำขอโทษของผม กลิ่นน้ำหอมนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ แล้วก็ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ พร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจผม