แฟนฉันเล่นของ

ฉันชื่อแพรว คบกับนพมาเกือบสามปีแล้วค่ะ นพเป็นผู้ชายเงียบๆ มีโลกส่วนตัวสูง แต่ก็อบอุ่นและดูแลฉันดีมาตลอด จนกระทั่งเราตัดสินใจย้ายมาอยู่ด้วยกันที่คอนโดแห่งหนึ่งแถวถนนมหิดล จังหวัดเชียงใหม่เมื่อประมาณแปดเดือนที่แล้ว ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

แรกๆ มันก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ นพจะตื่นเช้ามืดเป็นพิเศษ บอกว่าไปวิ่งออกกำลังกาย แต่หลายครั้งที่เขากลับมา ฉันได้กลิ่นธูปจางๆ ติดตัวมาด้วย ทั้งที่คอนโดเราไม่ได้จุดธูปเลยสักครั้ง พอถาม เขาก็จะเลี่ยงๆ ตอบว่า "สงสัยเดินผ่านศาลเจ้าเล็กๆ แถวนี้มั้ง" แล้วก็เปลี่ยนเรื่องไป

มีอยู่ช่วงหนึ่ง ฉันสังเกตว่านพมีกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่ง ล็อกกุญแจไว้อย่างดี เก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าเสมอ ฉันเคยถามว่ามันคืออะไร เขาก็บอกว่าเป็นของสะสมเก่าๆ ที่ได้มา พอบอกว่าอยากดู เขาก็จะบอกว่า "ไว้ก่อนนะ ที่รัก มันยังไม่พร้อมให้ใครดู" ฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก คิดว่าคงเป็นของส่วนตัวของผู้ชาย

แต่สิ่งที่เริ่มทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ คือช่วงสองสามเดือนหลังมานี้ ฉันเริ่มฝันร้ายบ่อยขึ้น ฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวสยาย สวมชุดไทยเก่าๆ สีคล้ำๆ ยืนจ้องฉันอยู่ตรงปลายเตียง พอตื่นขึ้นมาก็จะรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว ทั้งที่อากาศในห้องก็ไม่ได้เย็นอะไร

บางคืนฉันก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ค่ะ เหมือนเสียงคนลากเท้าเบาๆ อยู่ในห้องครัว หรือบางทีก็เป็นเสียงกระซิบแผ่วๆ จากมุมมืดในห้องนอน พอลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นอะไรเลย ฉันเคยคิดว่าตัวเองหูแว่ว หรืออาจจะคิดมากไปเองก็ได้

นพเองก็ดูโทรมลงมากค่ะ ใต้ตาคล้ำ หงุดหงิดง่ายขึ้น บางครั้งฉันเห็นเขานั่งเหม่อลอยเหมือนคนไม่มีสติ พยายามเรียกก็ไม่ค่อยตอบ จนฉันต้องเขย่าตัวแรงๆ ถึงจะสะดุ้งกลับมา และที่น่าตกใจที่สุดคือ มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันเจอเส้นผมยาวสีดำในห้องน้ำ ทั้งที่ฉันผมสั้น และนพก็ผมสั้นมาก! ฉันเก็บไปถามนพ เขาก็ทำหน้างงๆ แล้วบอกว่า "คงไม่ใช่ของเธอก็ของฉันแล้วล่ะมั้ง" น้ำเสียงเขาดูไม่ใส่ใจเลย

จุดเปลี่ยนมันมาถึงเมื่อนพต้องไปทำงานต่างจังหวัดสองวัน ทิ้งฉันให้อยู่คอนโดคนเดียว คืนแรกที่เขาไม่อยู่ ฉันนอนไม่หลับเลยค่ะ บรรยากาศในห้องมันเย็นยะเยือกแปลกๆ เสียงกระซิบแผ่วๆ มันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนฉันต้องเปิดไฟนอน

ความอยากรู้อยากเห็นมันตีรวนในใจจนฉันทนไม่ไหวค่ะ ฉันตัดสินใจจะลองเปิดกล่องไม้เก่าๆ ของนพดู ฉันรู้ว่ามันไม่ควรทำ แต่ความรู้สึกบางอย่างมันผลักดันให้ฉันต้องทำ ฉันค่อยๆ เปิดตู้เสื้อผ้า ดึงกล่องไม้นั้นออกมา วางลงบนเตียง พยายามหาอะไรมาแงะกุญแจจนสุดท้ายมันก็หลุดออก

วินาทีที่ฝากล่องเปิดออก กลิ่นเหม็นสาบคลุ้งเหมือนซากอะไรบางอย่างก็โชยออกมาทันที! ภายในกล่องมีตุ๊กตาไม้แกะสลักรูปผู้หญิง ผมยาวสยาย ดวงตาโบ๋กลวง มันถูกพันรอบด้วยเส้นผมสีดำสนิทหลายเส้น และมีรูปถ่ายผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้าซีดเผือด ถูกเย็บติดอยู่กับตัวตุ๊กตาด้วยด้ายสีแดงเข้ม ที่น่าขนลุกที่สุดคือ ตัวตุ๊กตาเหมือนถูกเคลือบด้วยของเหลวสีดำคล้ายน้ำมันบางอย่างที่แห้งกรัง ฉันขนลุกไปทั้งตัว มือสั่นไปหมด

และในตอนนั้นเองค่ะ! ฉันรู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่ข้างหลัง! สัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นๆ รดต้นคอ! (เสียงสั่นเครือ) ฉันผะ..ผะ..ผวาหันหลังไปทันที แต่ก็ไม่เห็นใครเลย ห้องยังคงว่างเปล่า! ฉันรีบปิดกล่องนั้นลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นสาบยังคงติดจมูก และความกลัวมันเกาะกินใจฉันจนตัวสั่นไปหมด ฉันพยายามจะบอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไร ฉันคงคิดไปเอง

ฉันพยายามข่มตาหลับในคืนนั้น แต่ทำไม่ได้เลยค่ะ เสียงกระซิบแผ่วๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว และแล้ว…ฉันก็ได้ยินเสียงคนเดินอยู่ในห้องครัวจริงๆ! (หายใจหอบ) เสียงมันดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกำลังเดินเข้ามาใกล้ห้องนอน ฉันแกล้งหลับตาปี๋ ตัวแข็งทื่อไปหมด

แล้วความรู้สึกเหมือนมีคนมายืนอยู่ข้างเตียงก็กลับมาอีกครั้ง! เย็นยะเยือกไปทั้งตัว! คราวนี้ฉันได้ยินเสียงกระซิบข้างหูอย่างชัดเจน (เสียงแหบพร่า, เย็นยะเยือก) "แก…เป็น…ใคร"

ฉันลืมตาพรึ่บ! หัวใจแทบหยุดเต้น! ภาพที่เห็นคือเงาร่างของผู้หญิงคนนั้น…ผู้หญิงในฝัน…ผู้หญิงผมยาว สวมชุดไทยโบราณ ยืนก้มหน้าอยู่ปลายเตียงจริงๆ! (กรีดร้อง) ฉันกรีดร้องสุดเสียง คว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงได้พอดี แล้ววิ่งหนีออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต! วิ่งลงมาจากคอนโดทั้งชุดนอน ทั้งน้ำตา!

ฉันโทรหานพทั้งที่ยังตัวสั่นไม่หยุด เขารับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย "มีอะไรเหรอ, ที่รัก?"

ฉันเล่าทุกอย่างไปร้องไห้ไป ทั้งเรื่องกล่อง เรื่องตุ๊กตา เรื่องผู้หญิงที่ฉันเห็นในห้องนอน

นพเงียบไปพักหนึ่ง...เงียบไปนานมาก...แล้วเขาก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย (เสียงนิ่ง) "เธอก็รู้ว่าฉัน...เล่นของ"

คำพูดนั้นทำให้ฉันชาวาบไปทั้งตัว นพไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ตรงๆ แบบนี้มาก่อนเลย มันเหมือนกับว่าเขายอมรับ และมันยิ่งน่ากลัวกว่าการปฏิเสธเป็นร้อยเท่า

ฉันไม่ได้กลับไปที่คอนโดนั้นอีกเลยค่ะ ไม่เคยแม้แต่จะคิดจะกลับไปเก็บของ ฉันไม่รู้ว่านพเป็นอะไรกันแน่ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร และไม่รู้ว่า "ของ" ที่นพเล่นนั้นคืออะไรกันแน่

แต่บางครั้งค่ะ…ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด…ฉันยังคงได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ และสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นๆ รดต้นคอ ราวกับว่า "ของ" ชิ้นนั้น…ยังคงตามฉันมา…หรือบางที…มันอาจจะอยู่กับนพมาตลอด…และฉันก็แค่เดินเข้าไปในวังวนนั้นเอง