กลิ่นข้าวหลามกับเงาจันทร์

กลิ่นข้าวหลามกับเงาจันทร์

เส้นทางกลับบ้านของเคนมักจะผ่านร้านข้าวหลามเล็กๆ ริมคลอง ทุกคืนวันจันทร์ถึงศุกร์ หลังเลิกงานช่วงสามทุ่มกว่าๆ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไส้เก่าๆ ส่องกระทบกองไม้ไผ่ที่เรียงรายอยู่หน้าร้าน พร้อมกับกลิ่นหอมหวานของข้าวหลามที่อบอวลไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะถึงบ้านแล้ว

ป้าสมศรี เจ้าของร้าน เป็นหญิงวัยกลางคน รูปร่างผอม ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาซ่อนความเศร้าลึกๆ ไว้ ป้าแกไม่ค่อยพูดจา แต่ข้าวหลามของแกอร่อยเลิศ จนลูกค้าประจำอย่างเคนต้องแวะซื้อแทบทุกคืน

ช่วงแรกๆ เคนก็แค่แวะซื้อข้าวหลามแล้วก็จากไป แต่ช่วงหลังๆ มานี้ เขาเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากเดิม

มันเริ่มจากเสียงหัวเราะเล็กๆ แว่วๆ เหมือนเสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะคิกคัก ตอนที่เขากำลังยืนรอป้าสมศรีตักข้าวหลามใส่ถุง บางครั้งเสียงนั้นก็ดังมาจากข้างร้าน ตรงที่เป็นพงหญ้ารกๆ ริมคลอง บางครั้งก็ดังมาจากหลังร้านที่ป้าแกก่อเตาดินเผาสำหรับเผาข้าวหลาม

เคนพยายามหันไปมองหาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเห็นใคร นอกจากความมืดและเงาไม้ที่ไหวไปมาตามลม เขาคิดว่าคงเป็นเสียงเด็กแถวนั้นเล่นกัน แต่ดึกป่านนี้แล้ว เด็กที่ไหนจะออกมาเล่นริมคลอง?

ความเย็นยะเยือกแปลกๆ เริ่มเข้ามาแทนที่ความร้อนระอุจากเตาเผาข้าวหลาม มันเป็นความเย็นที่กัดกิน ไม่ใช่ความเย็นจากลมโชยยามค่ำคืน เคนรู้สึกขนลุกซู่บ่อยครั้งขณะยืนรอ แม้จะใส่เสื้อแขนยาวแล้วก็ตาม ป้าสมศรีเองก็ดูเหมือนจะชินชา แกไม่เคยแสดงท่าทีแปลกใจหรือตกใจกับสิ่งเหล่านี้เลย

คืนหนึ่ง เคนกำลังยืนรอข้าวหลามชิ้นโปรด เขาเห็นป้าสมศรีกำลังวางจานข้าวหลามชิ้นเล็กๆ พร้อมกับตุ๊กตาตัวจิ๋วสีซีดๆ ไว้ตรงโคนต้นไม้ริมคลองที่อยู่ห่างจากร้านไปไม่ไกลนัก เป็นการกระทำที่ดูเป็นธรรมชาติราวกับทำมานานแล้ว

"ป้าทำอะไรอยู่ครับ" เคนถามออกไปอย่างไม่ตั้งใจ ป้าสมศรีหันมามองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "เอาไปให้ลูกจ้ะ" "ลูกสาวป้าเหรอครับ" เคนถามต่อ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าป้ามีลูก ป้าสมศรีไม่ได้ตอบ เธอแค่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แล้วหันกลับไปสนใจข้าวหลามในเตาต่อ

คืนนั้น หลังจากได้ข้าวหลามแล้ว ระหว่างที่เคนกำลังเดินกลับไปที่รถ เขาก็ได้ยินเสียงเพลงกล่อมเด็กแว่วมาเบาๆ เสียงนั้นเศร้าสร้อยและคุ้นเคยอย่างประหลาด มันดังมาจากต้นไม้ริมคลองที่ป้าสมศรีวางข้าวหลามไว้ เมื่อเขาหันไปมอง เขาเห็นเพียงความว่างเปล่า แต่ในชั่วพริบตาหนึ่ง... เขาเหมือนจะเห็นเงาร่างเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ริมน้ำ จ้องมองมาทางเขา ก่อนที่เงาจะเลือนหายไปราวกับควัน

เคนรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก เขารีบขึ้นรถและขับออกไปทันที

วันรุ่งขึ้น เคนลองหาข้อมูลเกี่ยวกับร้านข้าวหลามของป้าสมศรีจากคนในละแวกนั้น เขาได้ยินเรื่องเล่าเก่าๆ ที่ทำให้หัวใจเขาบีบรัด

หลายปีก่อน ป้าสมศรีเคยมีลูกสาวคนหนึ่ง ชื่อหนูเล็ก เป็นเด็กน่ารัก ช่างพูดช่างเจรจา มักจะมาช่วยป้าแกขายข้าวหลามที่ร้านเสมอ แต่แล้ววันหนึ่ง ขณะที่หนูเล็กกำลังเล่นอยู่ริมคลอง เธอก็พลัดตกลงไปในน้ำเชี่ยว และร่างของเธอก็หายไป ไม่เคยมีใครพบร่างของหนูเล็กอีกเลย ตั้งแต่นั้นมา ป้าสมศรีก็กลายเป็นคนเงียบขรึมอย่างที่เห็น และยังคงเปิดร้านข้าวหลามอยู่ตรงที่เดิม

คืนนั้น เคนขับรถมาถึงร้านข้าวหลาม ป้าสมศรียังคงนั่งอยู่หน้าเตาเหมือนเดิม กลิ่นข้าวหลามยังคงหอมหวานชวนหิว แต่ครั้งนี้ เคนได้กลิ่นแปลกๆ อีกกลิ่นหนึ่ง กลิ่นดอกมะลิอ่อนๆ ลอยมาตามลม กลิ่นที่เคยได้กลิ่นตามงานศพ หรือในพิธีทำบุญ

ขณะที่ป้าสมศรีเตรียมข้าวหลามให้เขา เคนตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาในใจ "ป้าครับ... หนูเล็กยังอยู่กับป้าใช่ไหมครับ"

ป้าสมศรีเงยหน้าขึ้นมามองเขา แววตาที่เคยเศร้าสร้อยกลับมีประกายบางอย่างที่เคนไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นประกายแห่งความรักและความคิดถึง เธอพยักหน้าช้าๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนในความหมาย "แกชอบกลิ่นข้าวหลามของแม่จ้ะ... แล้วก็ชอบฟังเพลงที่แม่ร้องให้ฟังก่อนนอน"

เคนมองไปยังโคนต้นไม้ริมคลองอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป ความกลัวหายไป เหลือไว้เพียงความเข้าใจและความเศร้าที่จับใจ เขารู้สึกถึงความรักอันบริสุทธิ์ของแม่ที่มีต่อลูก ไม่ว่าลูกจะอยู่ในภพภูมิใดก็ตาม

ก่อนจะจากไป เคนวางเงินค่าข้าวหลามไว้บนโต๊ะ และวางดอกมะลิที่เขาซื้อมาตามทางไว้อีกกำหนึ่งข้างๆ จานข้าวหลามเล็กๆ ที่ป้าสมศรีวางไว้ใต้ต้นไม้ เขาก้มศีรษะให้ป้าสมศรีเล็กน้อย เป็นการแสดงความเคารพต่อทั้งคนเป็นและคนตาย

คืนนั้น ระหว่างที่เคนขับรถกลับบ้าน เขายังคงได้กลิ่นข้าวหลามหอมหวานอบอวลอยู่ในรถ แต่คราวนี้ กลิ่นดอกมะลิยังคงอยู่ และเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ แว่วมาอีกครั้ง แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูมีความสุขกว่าเดิม และไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวอีกต่อไป มีแต่ความรู้สึกอบอุ่นในใจ เหมือนมีใครคนหนึ่งกำลังมีความสุขกับกลิ่นข้าวหลามหอมๆ และเสียงเพลงกล่อมเด็กในความทรงจำ

ร้านข้าวหลามของป้าสมศรีและเงาจันทร์ที่ทอดทาบลงบนคลองยังคงอยู่ตรงนั้น เป็นพยานถึงความรักที่ไม่เคยเลือนหาย และวิญญาณน้อยๆ ที่ยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ กลิ่นหอมหวานของบ้าน.