เจ้าดำแมวสุดที่รักที่ตายไปแล้ว

เจ้าดำ แมวไทยสีดำสนิท ขนฟูฟ่อง ตากลมโตสีอำพัน มันคือโลกทั้งใบของผมครับ มันเป็นเพื่อนแท้ตัวเดียวในบ้านเดี่ยวสองชั้นริมคลองเล็กๆ ใกล้บึงพระราม ในเมืองเก่าอยุธยาแห่งนี้ ผมรักมันมากเหลือเกิน

ผมยังจำวันนั้นได้ดีครับ วันที่ชีวิตผมพังทลายลง เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก รถคันนั้นพุ่งมาชนมันที่หน้าบ้าน ในคืนที่ฝนตกหนัก เสียงฟ้าคำรามก้องไปทั่ว ตอนนั้นราวๆ ตีสองกว่าๆ ได้ครับ ผมได้ยินเสียงดังโครมครามตามด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของเจ้าดำ! ผมวิ่งออกไปท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำ และพบมันนอนแน่นิ่งอยู่บนถนน ร่างเล็กๆ ของมันจมกองเลือดสีแดงฉาน... ผมกอดร่างอันไร้วิญญาณของมันไว้แน่น ร้องไห้ราวกับจะขาดใจตรงนั้นเอง

คืนแรกๆ ผมนอนไม่หลับเลยครับ ได้แต่ร้องไห้กอดเสื้อของเจ้าดำที่ยังมีกลิ่นอายของมันอยู่ บางทีผมก็ได้ยินเสียงแว่วๆ เหมือนเสียงเจ้าดำกำลังเดินวนอยู่บนพื้นไม้ชั้นสอง เหมือนเสียงเท้าเล็กๆ ที่เคยวิ่งเล่นตามผมไปทุกที่ เสียงจิ้งหรีดจากคลองข้างบ้านที่ดังระงม บวกกับเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่หึ่งๆ คงทำให้ผมหูฝาดไปเองนั่นแหละ ผมพยายามคิดแบบนั้น

ผ่านไปอาทิตย์นึง, ผมตัดสินใจเปิดแกลเลอรี่ในมือถือ เลื่อนดูรูปเจ้าดำที่ผมถ่ายไว้เมื่อสองสามวันก่อนที่มันจะตาย ผมยิ้มทั้งน้ำตาให้กับรูปที่มันนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังสีขาวตัวโปรดของผม แต่แล้ว! มีรูปที่ไม่คุ้นตาโผล่ขึ้นมา... เป็นรูปที่ถ่ายในห้องนอนผมเอง รูปเตียงนอนที่ว่างเปล่า แต่ตรงหมอนใบโปรดของผม... มีเงาสีดำจางๆ คล้ายแมว กำลังนอนขดอยู่! ผะ...ผมแน่ใจว่าไม่เคยถ่ายรูปนี้! แสงนีออนจากโคมไฟถนนส่องเข้ามาในบ้านสลัวๆ ทำให้ภาพนั้นดูหลอนยิ่งขึ้นไปอีก

เช้าวันต่อมา ผมลงมาห้องครัวเพื่อจะชงกาแฟ กลิ่นน้ำคลองแห้งๆ ตอนเช้าลอยเข้ามาจากหน้าต่างบ้าน ตอนนั้นเองที่ผมต้องยืนอึ้ง! ชามอาหารเจ้าดำ... ที่ผมเก็บไว้ในตู้มันอยู่บนพื้นตรงจุดที่มันเคยกินข้าว! แถมยังมีรอยเล็บข่วนจางๆ บนชามเหมือนเจ้าดำกำลังกินอยู่ ผมผงะถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ครัว แรงกระแทกทำให้แก้วน้ำตกลงมาแตกเพล้ง! ขณะที่ผมกำลังยืนอึ้งกับภาพตรงหน้า ผมก็ได้ยินเสียงครืดๆ จากมุมห้อง เหมือนเสียงเจ้าดำกำลังลับเล็บกับเสาไม้เก่าๆ มันเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยดี...แต่ตอนนี้มันกลับน่าขนลุกจนตัวชาไปหมด

ความกลัวกัดกินหัวใจผม ผมเริ่มรู้สึกเหมือนมันอยู่ใกล้ผมตลอดเวลา แม้ผมจะมองไม่เห็น คืนนั้น ผมนอนไม่หลับอีกครั้งครับ เสียงเรือหางยาวที่วิ่งในคลองตอนดึกๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศวังเวง ผมได้ยินเสียงข่วนประตูเบาๆ เป็นจังหวะ เหมือนมันอยากเข้ามาในห้องนอน! ผมหัวใจเต้นรัว เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว สติผมแทบหลุดครับ...แต่ความรักที่มีต่อเจ้าดำมันแรงกว่าความกลัว ผมตัดสินใจเปิดประตู! แสงไฟนีออนจากโคมไฟถนนส่องเข้ามาในบ้านสลัวๆ อีกครั้ง

ที่พื้น มีรอยเท้าแมวเปื้อนโคลนจางๆ เป็นทางเดินจากหน้าประตูบ้านมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องผม... และตรงนั้น... (หายใจหอบ) ผมเห็นมัน... เจ้าดำ... นั่งจ้องผมอยู่... ตาสีเขียวเรืองรองในความมืดมิด! ผะ...ผม...มัน... ไม่จริง! แต่เดี๋ยวนะ ทำไมรอบๆ ตัวมัน... ถึงมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา... เหมือนไอเย็นจัดๆ?

ผมยื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสมัน มือผมสั่นเทา... แต่ทันทีที่มือผมผ่านตัวมันไป! ความเย็นยะเยือกก็แล่นเข้าสู่กระดูกผม ผมดึงมือกลับทันที และมองไปรอบๆ บ้าน... บ้านที่เคยสดใสของผม ทำไมตอนนี้มันถึงได้ดูเก่าทรุดโทรมขนาดนี้? ผนังมีคราบราดำ เฟอร์นิเจอร์มีฝุ่นจับหนา หน้าต่างแตกละเอียด และที่สำคัญ... ไม่มีแสงไฟเลยนอกจากไฟถนนที่ส่องเข้ามา! ผมมองไปที่มือของตัวเอง มันซีดเซียว... แทบจะโปร่งแสง! เสียงเจ้าดำดังขึ้นข้างหูผมครับ มันไม่ใช่เสียงร้องอ้อนวอนอย่างเคย... แต่มันคือเสียงร้องโหยหวน... เหมือนวิญญาณที่เจ็บปวด

ผม...ผะ...ผมตายไปแล้วเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หรือว่า... เจ้าดำไม่ได้กลับมาหาผม... แต่ผมต่างหาก... ที่ยังวนเวียนอยู่กับมัน... ในบ้านหลังนี้... ในวันที่มันตาย... ไปพร้อมกับผม! ในที่สุด... ผมก็เข้าใจ... ทำไมผมถึงไม่เคยออกจากบ้านหลังนี้ได้เลย... ผมก็เป็นวิญญาณ... เหมือนกับเจ้าดำ... และผมจะอยู่ที่นี่... ตลอดไป... ตลอดไป...