ห้องเช่าลาดพร้าว

เรื่องนี้ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังแบบละเอียดเท่านี้มาก่อน...มันเกิดขึ้นตอนผมย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ ใหม่ๆ เมื่อสักสามปีที่แล้ว ตอนนั้นผมเพิ่งเรียนจบ ยังไม่มีเงินมากนัก เลยต้องหาห้องเช่าราคาถูกแถวๆ ลาดพร้าว

ผมจำได้ว่าห้องนั้นอยู่บนถนนลาดพร้าว 71 ลึกเข้าไปในซอยสุคนธสวัสดิ์ เป็นอาคารพาณิชย์เก่าๆ ดัดแปลงเป็นห้องเช่ารายเดือน มีห้องอยู่ประมาณสิบห้องได้ สภาพก็อย่างที่บอกครับ เก่ามาก ผนังปูนเปลือยทาสีขาวที่เริ่มร่อน แอร์ตัวเหลืองๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ ตลอดเวลา ส่วนไฟนีออนบนเพดานก็กระพริบถี่ๆ เหมือนจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ แต่ทำไงได้ครับ ค่าเช่ามันถูกมาก จ่ายล่วงหน้าเดือนเดียวก็เข้าอยู่ได้แล้ว

คืนแรกที่ผมเข้าไปอยู่ประมาณปลายเดือนตุลาคม ตอนนั้นยังไม่ได้ซื้อของตกแต่งอะไรเลย ห้องเลยดูโล่งๆ อ้างว้างแปลกๆ พอดึกๆ หน่อย ไฟทางเดินหน้าห้องก็เริ่มกระพริบ แถมมีเสียงรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะๆ ผมก็พยายามคิดในแง่ดีว่ามันคงเป็นแค่อาการปกติของตึกเก่าๆ ทั่วไป

แต่แล้วเรื่องแปลกๆ มันก็เริ่มขึ้นครับ

ช่วงอาทิตย์แรก ผมมักจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง…เหมือนเสียงคนกำลังเคาะ หรือขูดอะไรเบาๆ มาจากผนังห้องน้ำ ซึ่งมันเป็นผนังที่ติดกับห้องข้างๆ ตลอด ผมก็คิดว่าคงเป็นเสียงจากห้องข้างๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

จนกระทั่งคืนหนึ่ง ประมาณตีสองได้ ผมกำลังจะนอน จู่ๆ ไฟนีออนบนเพดานห้องผมก็กระพริบถี่ขึ้น เร็วขึ้นจนน่ารำคาญ ผมเลยลุกขึ้นไปจะกดปิด แล้วอยู่ๆ มันก็ดับพรึ่บไปเลย! ห้องมืดสนิท (เสียงสั่น) ผมก็ตกใจนะ แต่พยายามจะเปิดไฟฉายมือถือ พอแสงสว่างกลับมา ผมก็เห็นว่ามี...มีตุ๊กตาลิงผ้าเก่าๆ ตัวหนึ่งวางอยู่บนเตียง!

ผมแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าก่อนหน้านั้นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ผมไม่ได้ซื้อตุ๊กตาอะไรพวกนี้มาด้วยซ้ำ ผมขนลุกไปทั้งตัว (หายใจหอบ) ก็รีบเอาไปวางไว้ตรงมุมห้องที่ไม่ให้มันอยู่บนเตียง แล้วรีบเปิดไฟใหม่

หลังจากนั้น ผมเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลาครับ ไม่ว่าจะตอนผมกำลังทำงาน หรือตอนกินข้าว เหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากมุมมืดของห้อง

ผมเริ่มไม่สบายใจ เลยตัดสินใจจะย้ายออก แต่ติดตรงที่ผมเพิ่งจ่ายค่าเช่าไป เลยคิดว่าอยู่ให้ครบเดือนก่อนก็ได้ ในช่วงไม่กี่วันสุดท้าย ผมอยากจะถ่ายรูปห้องเก็บไว้เผื่อมีปัญหาตอนย้ายออก หรือไว้เป็นหลักฐานอะไรบางอย่าง ผมก็เลยใช้มือถือถ่ายรูปห้องตัวเองไปเรื่อยๆ ทั้งมุมนั้นมุมนี้…รวมถึงถ่ายเซลฟี่ตัวเองในกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำด้วยครับ

พอกลับมาดูรูปวันรุ่งขึ้นตอนที่ผมกำลังแพ็คของเท่านั้นแหละครับ ผะ..ผะ..ผมเห็นมัน! รูปเซลฟี่ในกระจกห้องน้ำ รูปนั้นชัดเจนมากว่าข้างหลังผมตรงม่านพลาสติกอาบน้ำ มันมีเงาสลัวๆ คล้ายๆ ร่างคนยืนอยู่ครับ (เสียงสั่นเครือ) ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมอยู่คนเดียวในห้อง! ไม่มีใครอื่นเลย! เงาในรูปมันดูเหมือนผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังยืนมองตรงมาทางกระจก (น้ำเสียงตื่นตระหนก) ดวงตาของเธอ...มันไม่มีแววอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า

ผมไม่รอช้าเลยครับ รีบเก็บของที่เหลือทั้งหมด และเช็กเอาท์จากห้องเช่านั้นทันที ไม่สนใจเงินค่าเช่าที่เหลือ ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ผมออกมาจากตึกนั้นโดยไม่หันกลับไปมองเลย

ถึงวันนี้ผมก็ยังเก็บรูปนั้นไว้ในมือถือครับ ผมไม่กล้าลบ ไม่กล้าเอาไปให้ใครดู แต่ทุกครั้งที่เผลอเปิดเจอ ภาพนั้นมันยังหลอกหลอนผมอยู่เสมอ...ว่าจริงๆ แล้ว ในวันนั้น ผมไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องเช่าลาวพร้าวห้องนั้นเลย...